TEM Otoyolu Alancuma TIR parkı yakınlarında meydana gelen trafik kazasında 9 kişi öldü 4 kişi yaralandı.

Sivas’tan İstanbul’a giden Mustafa Arslan idaresindeki 34 FP 2894 plakalı minibüs, TEM Otoyolu Alancuma Gürpınar tesisleri yakınlarında iddiaya göre sürücünün uyuması sonucu önünde seyreden Mahmut Keskin yönetimindeki 71 DN 107 TIR’a arkadan çarptı.

KAZADA ÖLENLERİN İSİMLERİ:

TIR’ın altına giren minibüs hurdaya dönerken, minibüste bulunan sürücü Mustafa Aslan ile birlikte Elif Arslan (25), Ali Osman Arslan (2), İrem Arslan (7), Zeynep Derdiyok, Hasan Hüseyin Derdiyok (9), Şerife Berra Derdiyok (1), Emine Irmak (15) ve Emirhan Irmak (9) hayatını kaybetti.

Kazada Elif Karakaş (11), Medine Irmak (38) Ömer Hulusi Irmak (1) Mustafa Talha Derdiyok (12) yaralandı. Talha Derdiyok Toyotasa Travmatoloji ve İlkyardım, diğer yaralılar ise Sakarya Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde tedavi altına alındılar.

Yaralılardan Ömer Hulusi Irmak Sakarya Doğum ve Çocuk Bakımevi Hastanesi’ne sevk edildi. Yaralı Talha Derdiyok’un sağlık durumunun ciddi olduğu öğrenildi.

Cesetler TIR’ın altına giren minibüsten Sakarya Büyükşehir Belediyesi İtfaiyesinin çalışmaları sonucu güçlükle çıkartıldı. Sakarya Eğitim ve Araştırma Hastanesi morguna kaldırılan cesetlere otopsi yapılıyor. TIR sürücüsü Mahmut Keskin jandarma tarafından gözaltına alındı.

Kazayı duyar duymaz İstanbul’dan Sakarya’ya gelen yakınları ise sağlık görevlilerinden ölü haberler duyunca yıkıldılar. Yakınları hastane bahçesinde gözyaşlarına boğuldular.

VIDEOYU İZLEMEK İÇİN.. TIKLAYINIZ

Popularity: 1% [?]

YAKUP TUFAN

1960’lı yılların başlarında Anadolu’nun içtimai, iktisadi ve siyasi namüsait ortamı ve o günkü günlük gazetelerdeki boy boy ilanlar, Türk insanı için Almanya’yı bir ümit ve hayal ülkesi yapmıştı.

Resmen ve şahsen tam manasıyla ölçmeden biçmeden, hesap kitap yapmadan, evveli  ve ahiri yeterince düşünülmeden, bir hayal uğruna, Türkiye’nin dört bir yanından yola çıkan yağız Anadolu gençleri ve alyazmalılar, savkiyat için İstanbul’da toplandılar.

Davul ve zurnalar eşliğinde Şirkeci Garında “Kara Trenler”e bindirilen Mehmetler, Ahmetler, Ayşeler, Fatmalar, gözlerinde nem, gönüllerinde hasret ateşi yola koyuldular. Günlerce süren ümit yolculuğu sonucu, bir bir Demir Perde Ülkeleri ve Avusturya  geçilerek Almanya’ya ulaştılar.

Ta ötelerden, İstanbul’dan gelen Kara Tren, bando sesleri ve meraklı bakışlar arasında, hazır kıtaları Münih Hauptbahnhof”unda (Tren İstasyonu) indirdi. Üçlü beşli gruplar halinde hemen dağıtımları yapılan yağız erler ve alyazmalılar, Almanya’da yeni bir çileli hayata başladılar…

Ümit ülkesinde iş aş, para pul, alım satım, fakirlik zenginlik, tarla arsa, bağ bahçe, ev bark, akraba hısım, gurbet sıla telaşesinde yıllar yılları kovaladı. Aylar yıllara, yıllar on yıllara kanca attı. Bekarlar evliliğe, evliler çoluk çocuğa ve torunlara karıştılarlar. Bıyıkları termememiş Mehmetler dede, Alyazmalı Ayşeler nine oldular. Yarım asırlık bir hayat tarih oldu. Bazen yel, bazen sel gibi geçti, uçtu gitti…

Mehmetler’in, Fatmalar’ın kan ter içinde çalıştığı Almanya, geçen zaman içerisinde çok gelişti ve çok genişledi. Yarım idi birleşti bütün oldu. Amma, Ahmetler’in saçlarına aklar düştü, dişleri döküldü, Fatmalar’ın gözlerinin feri kalmadı, belleri büküldü…

Uğruna her fedakarlıklar yapılan, bu yüzden yıllarca anadan, diyardan, yardan geçilen ve yüksek bacalar, çelik çarklar ve harıl harıl çalışan makinalar arasında bir ömür tüketilen Almanya, bugün Ayşeler ve Fatmalar’a,  Mehmetler ve Ahmetler’e karşı vefakar  çıktı mı? Maalesef, işte bu suale gönülden bir evet denemiyor.

Günümüz Almanya’sında bağlanan emeklilik maaşı ile mağdur edilen, çalıştığı ağır işlerden miras kalan hastalıkların gereken tedavisinden mahrum olan Ahmetler ve Ayşeler, çare için Türkiye’nin kapısını çalmaya başladılar. Sosyal Sigortalar, Bag Kur derken imdada yine Türkiye yetişti.

Yağız dekikanlıların, alyazmalı gelinlerin doğduğu  topraklar,  çalışarak geliştirilen, doğusu ve batısı birleştirilerek büyütülen, velhasıl  uğrunda bir ömür tüketilen ülke Almanya’dan daha vefakar çıktı…

Almanya’da yaşayan herkes  iş, ev, eğitim, meslek alanlarında olan  mağduriyetleri bilirler. Yine herkesce 2000’li yıllardan ortaya çıkan vatandaşlık, çifte vatandaşlık mağduriyeti iyi bilinir. Bir anda on binlerce Türk “çifte vatandaşlık” hakkını kaybetmişti! Sonuçta ya doğduğu toprakların  ya da yaşadığı ülkenin vatandaşlığından olundu! Haydi şimdi her şey silbaştan denildi.

Tam bir insanlık dramı yaşandı. Kanun namına tam bir hak ve hukuksuzluk örneği vuku buldu. İnsanlar yabancılar dairelerine, “ilk Türkler”in (birinci nesil) deyimiyle “yabancılar polisin”e akın ettiler. Dertlerine, hukuk adına yapılan hukuksuzluğa çare arıdılar. Heyhat! Onlar suç (!?) işlemişlerdi ve kendilerini ihbar etmeleri gerekiyordu! Yoksa “vatansız” kalma tehlikesi ile karşı karşıya kalabilirlerdi. Bunun ilerisinde bir de ya mahkeme, ya “mahpushane” ya da sınır ötesi gözüküyordu…

Muammalar ülkesi haline gelen Almanya’da, bir muamma  henüz bitmeden bir muamma daha ortaya çıktı. Durup dururken, mazet üretmede maharet gösterilerek, Türkiye’den evlenmelerin önüne set çekildi. Bir yandan gönüller rabtı  zapt altına almaya çalışırlırken, diğer yandan Almanya kendi anayasını adeta rafa kaldırdı. Bunun da ötesinde insan haklarına resmen kelepçe vuruldu.

Ya Türkçe Anadil Dersi, İslam Din Dersi ve Başörtüsü. Hülasa insan hakları ve inanç hürriyeti gibi temel  hak ve hürriyetler önündeki (bahaneli) engeller…

Yıllar içerisinde rotasını değiştiren  Almanya, süre içerisinde cazibesini de kayıp etmeye başladı. Ülkeyi yalnız beli bükülmüş, dişi dökülmüş, yaşı yetmiş işi bitmiş isanlar (birinci nesil) değil, okumuş yazmış elit kadrolar, genç insanlar (ikinci, üçüncü nesiller) da terk etmeye başladı. Almanya’dan gidenler, yani Türkiye’ye dönenler, Almanya’ya yeni gelenleri çoktan aşmışa benziyor.

Bin bir türlü mazeret üreten, fakat uyum, hoşgürü, değişik din ve değişik kültürlü insanların bir arada yan yana yaşamaları hususunda  yeterli maharet gösteremeyen Almanya, artık Türkler için cazip ülke, ümit ve hayal ülkesi olmaktan çıkmış vaziyette. Vize kalksa, kapılar açılsa bile; kimse korkmasın, Anadolu’dan Almanya’ya huruç olmaz. Bugün görülen, duyulan ve bilinen bu manzara. Görünen köy kılavuz istemez.

Artık huruç harekatı yön değiştirmişe benziyor. Mazeret ürettikce “kapanan Almanya”dan, maharet göstererek “açılan Türkiye”ye yönelmiş gözüküyor. Bunu Berlin’den de, Bursa’dan da görmek mümkün.  Yansımayı Aachen’da da Ankara’da da  veya Antalya, Alanya’da da,  kısacası  her yerde gözetlemek  mümkün…

Değişen ve kapanan Almanya’nın gelişen ve yıldızı parlayan Türkiye’ye yansıması artık bir vakıa.

Alanya, 23 Temmuz 2010 Yakup Tufan

Popularity: 1% [?]

Rusya Başbakanı Vladimir Putin, Ukrayna’nın Sivastopol kentinde düzenlenen motosiklet yarışında Amerikan “Harley Davidson” motorunu kullanarak, sportmenliğini bir kez daha gösterdi.

Karateci, judocu, kayakçı, yüzücü, balıkçı Putin, Kırım Yarımadası Kuzey Karadeniz kenti Sivastopol’da, 5 bin motosiklet sevdalısı içinde halkı selamladı. Putin, “Motosiklet, halkçı taşıt araçlarından” dedi.

Siyah kıyafetli kara gözlüklü Putin, Viktor Yuşçenko’dan sonra Şubat ayında Devlet Başkanı olan Rusya yanlısı Viktor Yanukoviç’in döneminde “kardeş im” dediği ülkede, halkla sarmaş dolaş oldu. Putin, Harley Davidson motosikletini, arazide “kırk yıllık motorcu” gibi sürdü.

Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin’in (1931-2007) 1999 yılı sonunda gizli SSCB istihbarat örgütü KGB’den halefi olarak seçtiği, 2000 ilkbaharında Rusya Devlet Başkanı olan Başbakan Putin’in, 2008′de Devlet Başkanlığını Dimitriy Medvedev’e bıraktıktan sonra 2012′de yeniden Devlet Başkanlığına aday olması bekleniyor. Bu durum, dünya siyaset tarihinde nadir görülüyor.

Popularity: 1% [?]